ΕΚΡΗΚΤΙΚΟ » Αποψεις http://www.ekriktiko.gr Με πάθος, χωρίς εμπάθεια Fri, 19 Aug 2011 14:16:13 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.1.3 Έκτροπα στα Μάλια; Γιατί απορούμε; http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/88480 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/88480#comments Thu, 18 Aug 2011 06:20:05 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=88480

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ  ΚΑΛΛΕΡΓΗ

Η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή της Χερσονήσου για άλλη μια χρονιά είναι έκρυθμη! Τα φαινόμενα παραβατικότητας και

αυτό το Καλοκαίρι είναι καθημερινά.

Γουρούνες, μπαρ που σερβίρουν  «μπόμπες» αλλά και … αναισθητικό, ναρκωτικά, γυμνοί μεθυσμένοι τουρίστες αλλά και καταστηματάρχες που ανοίγουν τα καταστήματα τους όταν ο Δήμος τους τα σφραγίζει.

Επίκεντρο της παραβατικότητας είναι τα Μάλια, ένας τόπος … διάσημος στους κύκλους των νεαρών Άγγλων, στους οποίους οι τουριστικοί πράκτορες του εξωτερικού διαφημίζουν φτηνές, αλλά κυρίως … ανεξέλεγκτες διακοπές!

Δεν έχει νόημα να αναφέρεται κανείς στις δεκάδες συσκέψεις που έγιναν τα τελευταία χρόνια, κάποιες φορές και με τη συμμετοχή των επιχειρηματιών της περιοχής, ούτε για τις δεσμεύσεις που ελήφθησαν. Όμως οι δεσμεύσεις αυτές, ουδέποτε τηρήθηκαν. Γι αυτό και η φετινή χρονιά είναι το ίδιο δύσκολη με τις προηγούμενες, και μάλλον και η επόμενη ίδια θα είναι.

Οι άνθρωποι της περιοχής, οι επιχειρηματίες της περιοχής, φέρουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης, και δυστυχώς είναι μεγάλο. Γιατί προφανώς τα χρόνια που καλλιεργούνταν η συγκεκριμένη μορφή τουρισμού (ο Θεός να τον κάνει), η τοπική κοινωνία δεν αντέδρασε. Για μια εποχή έφερνε, χρήματα. Τώρα δημιουργεί προβλήματα. Και μέσα στη δίνη της οικονομικής κρίσης κανείς δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να θυσιάσει ούτε ένα ευρώ για να σταματήσουν οι συγκεκριμένοι τουρίστες να φθάνουν στα Μάλια. Ωστόσο ας μην κάνουμε ότι πέφτουμε από τα .. σύννεφα, και ας μην απορούμε κάθε πρωί όταν μαθαίνουμε τα νέα της προηγούμενης βραδιάς από το δελτίο της αστυνομίας.

Η λαϊκή παροιμία λέει πως όπως στρώνεις-κοιμάσαι. Κι εδώ ταιριάζει γάντι!

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/88480/feed 0
ΑΠΕΤΑΞΑΣΟ ΤΩ ΔΙΑΔΙΚΤΥΩ; ΑΠΕΤΑΞΑΜΗΝ! http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/87804 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/87804#comments Tue, 16 Aug 2011 07:51:29 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=87804

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ

Από τους δεσπότες της Βόρειας Κορέας, του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, μέχρι τους δημοκρατικά εκλεγμένους ηγέτες της Ελλάδας,

της Γαλλίας, του Ηνωμένου Βασιλείου και των ΗΠΑ, ο περιορισμός της επιρροής του διαδικτύου έχει γίνει η εμμονή όλων των κρατικών και παρακρατικών εξουσιών. Μόνο που η προσπάθειά τους να ποδηγετήσουν τη διαδικτυακή ενημέρωση, χωρίς να στραγγαλίσουν έναν από τους κινητήριους μοχλούς της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας μοιάζει, μέχρι στιγμής, με τις απόπειρες του Αρχιμήδη να τετραγωνίσει τον κύκλο. Και υπενθυμίζει την αξία της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας.

 

Την αναγκαιότητα της αποκοπής της πρόσβασης των ταραξιών στις υπηρεσίες διαδικτύου και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επικαλέσθηκε, εν μέσω των χειρότερων ταραχών που γνώρισε η Μεγάλη Βρετανία τα τελευταία χρόνια, ο βρετανός Πρωθυπουργός, προκαλώντας αντιδράσεις ακόμα και στον κυβερνητικό συνασπισμό.

Με μια ανάλογη επιχειρηματολογία ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μιλτιάδης Παπαϊωάννου εξήγησε προ ημερών στη Βουλή ότι «η κυβέρνηση εξετάζει τρόπους για να πάψει το διαδίκτυο να είναι βήμα των κουκουλοφόρων».

Στις ΗΠΑ η κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο αποκοπής της διαακίνησης περιεχομένου στο διαδίκτυο με προέλευση τρίτες χώρες, για την «αποτροπή κυβερνοεπιθέσεων σε επίσημους αμερικανικούς ιστότοπους».

Στην Κίνα το καθεστώς, με τη συνενοχή των παρόχων διαδικτύου, έχει κατορθώσει, σε σημαντικό βαθμό, να ελέγξει τη διακίνηση «ενοχλητικών» πληροφοριών μέσω διαδικτύου.

Στο Ιράν το καθεστώς, με τη συνενοχή της ΝΟΚΙΑ, κατόρθωσε να περιορίσει σημαντικά την αποστολή μηνυμάτων κειμένου τις ημέρες που η Αίγπτος είχε εξεγερθεί κατά του αυταρχικού καθεστώτος του Μουμπάρακ.

Από την καταστολή της παιδικής πορνογραφίας μέσω διαδικτύου, μέχρι την προστασία της τιμής και της υπόληψης των πολιτών και την αποτροπή των ταραχών ή των κυβερνοεπιθέσεων, όλα τα πιθανά κι απίθανα προσχήματα επιστρατεύονται από τις κρατικές ακι παρακρατικές εξουσίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου με ένα και μόνο σκοπό: τον περιορισμό της διακίνησης της μη ελεγχόμενης από τις επίσημες κι ανεπίσημες εξουσίες πληροφορίας μέσω διαδικτύου.

Οι προσπάθειες αυτές θα είχαν, πιθανόν, προ πολλού ευοδώσει αν υπήρχε η δυνατότητα η επιβολή των όποιων περιορισμών να μην έχει ως συνέπεια το στραγγαλισμό της διαδικτυακής οικονομίας και, τελικά, ενός από τα κύρια εργαλεία της παγκοσμιοποιήμένης οικονομίας.

Όμως, πέρα από τις όποιες εύλογες ενστάσεις για την αξιοπιστία της διαδικτυακής ενημέρωσης, γεγονός είναι ότι η τελευταία, σε μια εποχή που τα παραδοσιακά ΜΜΕ είναι όλο και περισσότερο ελεγχόμενα από κρατικά και μη κέντρα εξουσίας, αναδεικνύεται σε προπύργιο του ύψιστου αγαθού για την ύπαρξη Δημοκρατίας: της αδέσμευτης δημοσιογραφίας και της ελεύθερης από καταναγκασμούς ενημέρωσης.

Σε μια εποχή που, από τις εξεγέρσεις της αραβικής νεολαίας, μέχρι τα ξεσπάσματα οργής των ανέργων των δυτικών μεγαλουπόλεων, οι κοινωνίες εκφράζουν την οργή τους απέναντι στην ολοένα μεγαλύτερη συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια όλο και πιο ολιγάριθμων ομάδων, η ελεύθερη ενημέρωση ταράζει τον ύπνο όλων των εξουσιών. Η υπεράσπισή της είναι χρέος όλων μας.

ataktoslogos.blogspot.com

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/87804/feed 0
Δεκαπενταύγουστος στην Παναγία την Καλυβιανή http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/86884 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/86884#comments Sat, 13 Aug 2011 09:50:45 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=86884

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΛΙΔΑΣ

Μια αμυδρή εικόνα ονείρου, ξυπνά μέσα μου ο Δεκαπενταύγουστος, που για όσους μεγάλωσαν στη Μεσαρά, στο νότιο τμήμα του νομού

Ηρακλείου είναι άρρηκτα δεμένος με την Παναγία την Καλυβιανή. Τί κι αν το έζησα το όνειρο τόσες φορές ως παιδί, κάθε φορά που πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος ξυπνά ολοζώντανο μέσα μου, φέρνοντας θύμησες τρυφερές και γλυκές,  σε έναν κόσμο που συνεχίζει να κάνει μια μικρή ανάπαυλα στην σκληρή καθημερινότητα του, για να ζήσει το Πάσχα του Καλοκαιριού.

Ξεκινούσαμε λοιπόν, εκείνα τα χρόνια, με τα έκτακτα δρομολόγια του ΚΤΕΛ να πάμε την παραμονή της Παναγίας για να ζήσουμε τη Μεγάλη Αγρύπνια. Τα λεωφορεία, παλιά κι αγκομαχούσαν κι από τους υπεράριθμους επιβάτες που είχαν μαζί τους τόσα μπαγκάζια λες και πήγαιναν για πολυήμερες διακοπές. Κουβέρτες, σεντόνια, μαξιλάρια και παιδιά που φωνασκούσαν συνεχώς γέμιζαν εκείνα τα λεωφορεία. Κι όσο νωρίτερα πήγαινες, τόσο καλύτερη θέση μπορούσες να βρεις πίσω από το ιερό της εκκλησίας.

Ανάμεσα στη θρησκευτικότητα που προσπαθούσαν να μας επιβάλλουν οι μανάδες μας μιλώντας μας για μήνες πριν για τα πραγματικά θαύματα, που έκανε η ούτως ή άλλως αγαπημένη μας Παναγία, στη θρησκοληψία που δημιουργούσε το παιδικό μας μυαλό και στη διάθεση για … χαβαλέ και ελευθερία σε ένα χώρο περιορισμένο που όμως μπορούσαμε να πηγαίνουμε όπου θέλαμε, περιμέναμε με νοσταλγία την παραμονή της Παναγιάς. Από την αρχή του Καλοκαιριού άλλωστε μαζεύαμε τα χαρτζιλίκια μας, για να ψωνίζουμε στο Πανηγύρι.

Οι ψαλμωδίες άρχιζαν κι εμείς αλωνίζαμε. Κατά τα ξημερώματα, αποκαμωμένα ξαπλώναμε στις κουβέρτες πίσω από το ιερό και παίρναμε τον πιο γλυκό ύπνο της ζωής μας, υπό τους ήχους της Βυζαντινής Μουσικής η οποία και σήμερα στο Μοναστήρι υμνείται με τρόπο μοναδικό.

Αλλά μη φανταστείτε πώς ο ύπνος αυτός κρατούσε και πολύ. Ένα Ευαγγέλιο ή κάτι άλλο που δε θα έπρεπε να το ακούμε καθιστοί, και πολύ περισσότερο ξαπλωμένοι, έκαναν τις μανάδες μας να μας ξυπνούν κάθε τόσο.

Την επόμενη μέρα και μετά τη λειτουργία και αφού είχαμε χαιρετήσει εκατοντάδες φίλους και γνωστούς που ήταν πιστοί στο ραντεβού του Δεκαπενταύγουστου στην Καλυβιανή, κατηφορίζαμε προς την έξοδο. Μη φανταστείτε ότι ήταν εύκολη υπόθεση να φθάσεις ως το λεωφορείο του ΚΤΕΛ, οι επισκέπτες ήταν και είναι χιλιάδες.

Τί κι αν πέρασαν οι δεκαετίες; Για μας που μεγαλώσαμε εκεί το ραντεβού πάντα ισχύει. Και μπορεί να μην πηγαίνουμε με το ΚΤΕΛ, ούτε να κοιμόμαστε σε κουβέρτες πίσω από το ιερό, αλλά συνεχίζουμε να πηγαίνουμε κάθε χρόνο. Για να βρούμε την Παναγία, έστω κι αν η εικόνα της έχει κλαπεί βυθίζοντας στη θλίψη ολόκληρη τη Μεσαρά, αλλά και για να συναντήσουμε τη χαμένη αθωότητα των παιδικών μας χρόνων.

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/86884/feed 0
Oι ΗΠΑ στη ζώνη του Λυκόφωτος; http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/86383 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/86383#comments Fri, 12 Aug 2011 08:18:43 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=86383

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ

Οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι σηματοδότησαν ταυτόχρονα, το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την είσοδο στην

πυρηνική εποχή, αλλά και την απαρχή της Αμερικανικής Αυτοκρατορίας. Εξήντα έξι χρόνια αργότερα, στις 6 Αυγούστου, οι ΗΠΑ έζησαν την ταπείνωση της υποβάθμισης της πιστοληπτικής τους ικανότητας για πρώτη φορά στην Ιστορία τους. Άραγε η Αμερικανική αυτοκρατορία εισέρχεται στη ζώνη του λυκόφωτος;

 

Οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι έγιναν δεκτές με πανηγυρισμούς σ’ Ανατολή και Δύση. Ο Άξονας είχε επιτέλους ηττηθεί κατά κράτος. Ταυτόχρονα, ανεπαισθήτως, εδραιώνονταν τα αμερικανικά πρωτεία, σε όλο τον κόσμο πλην της ΕΣΣΔ και των ελεγχόμενων από αυτή χωρών.

Στα χρόνια που πέρασαν οι ΗΠΑ, επίσημα πλέον, ανέλαβαν την ηγεσία του «Ελεύθερου Κόσμου» και του αντικομουνιστικού αγώνα, πήραν στις πλάτες τους την ανοικοδόμηση της Ευρώπης μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ, κατέστησαν το δολάριο κυρίαρχο νόμισμα των διεθνών συναλλαγών, τα Πανεπιστήμιά τους πόλο έλξης του επιστημονικού κόσμου, έζησαν τη μοναδική στιγμή κατά την οποία ο αστροναύτης Νηλ Άμστρονγκ ύψωσε την αστερόεσσα στη Σελήνη κι ευτύχησαν, υπό τον Πρόεδρο Τζορτζ Μπους τον πρεσβύτερο, να δουν την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, της «Αυτοκρατορίας του Κακού», όπως αρέσκονταν να την αποκαλεί η επίσημη αμερικανική προπαγάνδα.

Ακολούθησε μια δεκαετία αδιαμφισβήτητης αμερικανικής ηγεμονίας στον πλανήτη. Η 11η Σεπτεμβρίου 2001, στραπατσάρισε μεν, δεν έθεσε όμως εν αμφιβόλω την παγκόσμια αμερικανική επικυριαρχία. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η εμπλοκή των ΗΠΑ σε πολεμικά μέτωπα όπου γης, η  εκτόξευση στα ύψη των αμυντικών δαπανών, σε συνδυασμό με το μαρασμό των παραγωγικών δραστηριοτήτων της χώρας και η ανάδυση νέων δυνάμεων στο διεθνές πολιτικό σκηνικό (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία) καθώς και η επανάκαμψη της Ρωσίας άρχισαν να θέτουν εν αμφιβόλω αυτή την επικυριαρχία.

Η εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα στην Προεδρία της χώρας σηματοδότησε μια απόπειρα επιστροφής της χώρας στην ανάπτυξη και της προσαρμογής της στο νέο,  πολυκεντρικό πλέον, διεθνές πολιτικό σκηνικό. Στην προσπάθειά του αυτή πρώτος Αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ, ήρθε σε σύγκρουση με το τραπεζικό και οικονομικό κατεστημένο της χώρας.

Ταυτόχρονα όμως, στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αναπτύσσονταν ένα ισχυρό κίνημα που συσπείρωνε εκείνους που πιστεύουν πως δεν έχουν καμιά ελπίδα στη νέα, μεταβιομηχανική, εποχή της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, εναντίον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Πρόκειται για τη μικρομεσαία αστική τάξη των κεντρικών και νοτίων πολιτειών, που, υπό την καθοδήγηση της ακροδεξιάς του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και της Ευαγγελικής συντηρητικής εκκλησίας – της ίδιας ακριβώς που εξέθρεψε στη Νορβηγία τον Άντερς Μπερινγκ Μπρέιβικ – έχει κηρύξει πόλεμο σε κάθε νομοθετικό έργο της κεντρικής αμερικανικής κυβέρνησης.

Το κίνημα αυτό υπήρχε ανέκαθεν, όμως στην τελευταία τριετία, έχει, για πρώτη φορά από το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου, αποκτήσει πρωτοφανή μαζικότητα και κατόρθωσε να αποστερήσει από τους Δημοκρατικούς στις εκλογές του 2010, τον έλεγχο της Βουλής.

Από την άλλη πλευρά, η κίνηση της Standard&Poors να προχωρήσει στην υποβάθμιση της αμερικανικής οικονομίας, σηματοδοτεί μια πρωτοφανή πρόκληση του παγκόσμιου τραπεζικού κεφαλαίου κατά της πολιτικής εξουσίας.

Είναι προφανές ότι στις ΗΠΑ είναι σε εξέλιξη μια συμμαχία της πολιτικής ακροδεξιάς – η οποία πρεσβεύει την πλήρη αποσύνδεση από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία, μέρος της οποίας θεωρεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ – και του παγκόσμιου τραπεζικού κεφαλαίου που, απαιτεί, τη χωρίς όρους υποταγή των διαχειριστών της πολιτικής στα κελεύσματά του. Συνδετικός κρίκος αυτών των δυο ετερόκλητων και με διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα συμμάχων, είναι, όπως και στην Ευρώπη, η διπλή απέχθεια αφ’ ενός προς τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα αφ’ ετέρου προς κάθε μορφή ισχυρής κεντρικής πολιτικής εξουσίας.

Σημάδι των καιρών επίσης είναι η άμεση, και χωρίς διπλωματικά προσχήματα, παρέμβαση της Κίνας – η οποία κατέχει σημαντικό μέρος του αμερικανικού χρέους – προς ΗΠΑ και ΕΕ για άμεση μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων έναντι οιουδήποτε κόστους.

Ερωτηματικό παραμένει το αν ο Πρόεδρος Ομπάμα θα συνθηκολογήσει χωρίς όρους  στο τραπεζικό κεφάλαιο ή αν θα κατορθώσει να συγκροτήσει μια πλειοψηφία Αμερικανών ικανή να ορθώσει το ανάστημά της σε αυτή την πρωτοφανή πολιτική πρόκληση.

Ερωτηματικό παραμένει επίσης το πώς θα αντιδράσει η Κίνα σε μια συνεχή υποτίμηση του ευρώ και του αμερικανικού δολαρίου, δεδομένου ότι έχει συγκεντρώσει απίστευτα αποθέματα των δυο αυτών νομισμάτων, όπως άλλωστε και χρυσού.

Και, κυρίως, ερωτηματικό είναι αν είναι αποφασισμένη να επιδιώξει τη διασφάλιση των συμφερόντων της με στρατιωτικά μέτρα, σε περίπτωση που θα βρεθεί αντιμέτωπη με αμερικανικές ή (και) ευρωπαϊκές πολιτικές αποφασισμένες να επιβάλουν τα πρωτεία της πολιτικής επί του διεθνούς τραπεζικού κεφαλαίου.

Σε κάθε περίπτωση η σύγκρουση που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή στην Αμερική είναι κεφαλαιώδους σημασίας για το μέλλον της ανθρωπότητας. Από την έκβασή της, όπως και από το αν στην Ευρώπη θα συγκροτηθεί ένας σύγχρονος Αριστερός λόγος λόγος, αλλά και από την έκβαση των εξεγέρσεων στον αραβικό κόσμο, πολλά θα κριθούν στις επόμενες δεκαετίες.

ataktoslogos.blogspot.com

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/86383/feed 0
Tότε που οι πόρτες μας ήταν διάπλατα ανοιχτές http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/14236 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/14236#comments Thu, 11 Aug 2011 21:03:21 +0000 admin http://www.ekriktiko.gr/?p=14236

ΤΟΥ ΕΚΡΗΚΤΙΚΟΥ

Κάθε φορά που ακούω για την εγκληματικότητα στην ύπαιθρο και τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν, το μυαλό μου γυρίζει πίσω.

Στα κρητικά χωριά των παιδικών μου χρόνων όπου οι πόρτες όλων των σπιτιών ήταν ξεκλείδωτες και πολλές φορές διάπλατα ανοιχτές.

Εκείνη την εποχή κλέφτες και διαρρήκτες έβλεπαν οι κάτοικοι στο χωριών στην πάλαι ποτέ κρατική(δημόσια τώρα) τηλεόραση στην ΕΙΡΤ και στο κανάλι της ΥΕΝΕΔ. Οι άνθρωποι πηγαινοέρχονταν ο ένας στο σπίτι του άλλου, έσπρωχναν την πόρτα κι αν φώναζαν από την αυλόπορτα ήταν γιατί ο πατέρας μου έλεγε ότι είναι σωστό να ειδοποιούμε κάποιον ότι πάμε στο σπίτι του, για να μην τον «πιάσουμε» να τσακώνεται με τη γυναίκα του!

Τα λιγοστά εργαλεία, το σκαπέτι, η σκαλίδα, τα δρεπάνια  και η ψεκαστήρα, που χρησιμοποιούσαν οι αγρότες στη δουλειά τους ήταν αφημένα έξω από τις πόρτες για να τα πάρουν το άλλο πρωί να πάνε στο χωράφι. Τα βράδια όλοι μαζεύονταν στα κατώφλια και στις μοσχομυριστές αυλές να βεγγερίσουν αλλά τις πόρτες τις άφηναν ανοιχτές.

Αυτά γινόταν τότε γιατί τώρα οι κάτοικοι των χωριών φυλλάσουν τα εργαλεία τους σε αποθήκες με διπλά λουκέτα, και κλειδαμπαρώνουν τις πόρτες τους για να κάνουν στη συνέχεια ένα  ύπνο ανήσυχο. Φυσικά κανείς δε διανοείται πια την εποχή του λιομαζώματος να αφήσει τα εργαλεία ή τις ελιές στο χωράφι για να τα πάρει την άλλη μέρα.

Δυστυχώς η αύξηση των κλοπών, των διαρρήξεων που κορυφώνονται με επιθέσεις σε ηλικιωμένους μέσα στα σπίτια τους για να τους πάρουν τα λιγοστά ευρώ της σύνταξης του ΟΓΑ δεν αφήνει πλέον περιθώρια στους κατοίκους των κρητικών χωριών. Τώρα πια δε βάζουν εύκολα τα σπίτια τους στους ξενομπάτηδες, δε φιλεύουν τον περαστικό και κλείνουν ερμητικά τις πόρτες των σπιτιών τους. Μήπως πριν κλείσουν τα σπίτια τους, αναγκάστηκαν να κλείσουν τις καρδιές τους;

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/14236/feed 0
Φόρος τιμής στον Αναστάσιο Πεπονή http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/85469 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/85469#comments Tue, 09 Aug 2011 21:21:02 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=85469

TΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ

Ο Αναστάσιος Πεπονής έφυγε όπως έζησε: αθόρυβα.  Η είδηση του θανάτου του θάφτηκε μέσα στον ορυμαγδό της κατάρρευσης των χρηματιστηρίων.

Η συμμετοχή του στην πολιτική δεν του απέφερε πλούτη, ούτε τιμές. Γιατί πριν απ’ όλα υπήρξε ένας ενεργός πολίτης που αγωνίζονταν για τις απόψεις του με μοναδικά όπλα αυτά που απουσιάζουν από τον σημερινό πολιτικό κόσμο: το θάρρος και τη σεμνότητα.

 

Η πολιτική σταδιοδρομία του Σάκη Πεπονή άρχισε από τη νεολαία της ΕΠΕΚ, του κόμματος του στρατηγού Πλαστήρα, της οποίας σύντομα εξελέγη πρόεδρος. Διαγράφτηκε όμως με συνοπτικές διαδικασίες όταν διαφώνησε δημόσια με τις εκτελέσεις των Μπελογιάννη, Μπάτση, Καλούμενου και Αργυριάδη.

Δώδεκα χρόνια αργότερα η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου του αναθέτει τη γενική διεύθυνση του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), όπου καθιέρωσε τη χρήση της Δημοτικής γλώσσας στα ραδιοφωνικά προγράμματα.

Τη νύχτα της 15ης Ιουλίου 1965, μετέδωσε το διάγγελμα του καθαιρεθέντος από το Παλάτι εκλεγμένου Πρωθυπουργού, Γεωργίου Παπανδρέου. Μέσα σε λίγα λεπτά  εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωναν στους δρόμους της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, κατά του Παλατιού και της κυβέρνησης των Αποστατών.

Στη διάρκεια της Δικτατορίας υπήρξε ένας από τις λίγες εκατοντάδες Ελλήνων που προσπάθησαν να οργανώσουν αντίσταση στη Χούντα, πράγμα που του στοίχισε αρκετά χρόνια φυλακής και εξορίας.

Ανέλαβε για πρώτη φορά υπουργικά καθήκοντα στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ το 1981. Το 1984 παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού άνευ χαροφυλακίου υπεύθυνου για τη ραδιοτηλεόραση, μη μπορώντας να συμφιλιωθεί με την ποδηγέτηση της ενημέρωσης που επέβαλε ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ως υπουργός Προεδρίας της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου (1993 – 1995) προώθησε την ίδρυση του ΑΣΕΠ, του οργανισμού που έθεσε, για πρώτη φορά από καταβολής ελληνικού Κράτους, κανόνες αξιοκρατίας στην πρόσληψη των Δημοσίων Υπαλλήλων. Το Δεκέμβρη του 1994, υπό την πίεση  της αντιπολίτευσης, αλλά και των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, παραιτήθηκε. Το ΑΣΕΠ όμως έμεινε, για να ταράζει τον ύπνο των Μαυρογυαλούρων και να προσπαθούν ανεπτυχώς να το ανατρέψουν όλες σχεδόν οι κυβερνήσεις που ακολούθησαν ( η μόνη που – δυστυχώς – το υπερασπίζεται είναι η παρούσα.)

Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι, στα συλληπητήρια μηνύματα των κομμάτων, μόνο η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ και η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ αναφέρθηκαν στη θέσπιση του ΑΣΕΠ. Ίσως γιατί, σε τούτο τον τόπο, η αξιοκρατία είναι εξοβελιστέα, μηδέ της Αριστεράς εξαιρουμένης.

Γι’ αυτό όμως ο Αναστάσιος Πεπονής έγραψε Ιστορια. Κάτι που κανένας από τους Μαυρογυαλούρους δεν κατάφερε. Γι’ αυτό και τον ευχαριστούμε.

Υ.Γ. Μπροστά στη θέσπιση του ΑΣΕΠ, η όποια κριτική στις ακραία εθνικιστικές απόψεις του εκλειπόντος περισσεύει.

ataktoslogosblogspot.com

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/85469/feed 0
Τελικά θέλουμε αξιοκρατία ή εμπόριο ελπίδας; http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/81186 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/81186#comments Fri, 29 Jul 2011 21:19:17 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=81186

TΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΠΛΕΤΣΑ

Η αναξιοκρατία, το ρουσφέτι, οι κουμπαροσυμπέθεροι που πάντα ευνοούνται είναι μερικές από τις μεγαλύτερες πληγές της Ελληνικής

κοινωνίας. Το σύνολο των Ελλήνων πολιτών, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, κατηγορεί το σύστημα (πολιτικό και οικονομικό) για την κατάντια της Ελληνικής κοινωνίας και του πολιτικού βίου διότι σε αυτά κυριαρχούν η λογική της ημετεροκρατίας και του βολέματος «των δικών μας παιδιών».

Πόσο έντιμη και ειλικρινής είναι αυτή η στάση; Πόσο αληθινή είναι η επιθυμία μας να αλλάξει αυτό το σύστημα;

Θέλουμε πραγματικά να έρθει η αξιοκρατία στη χώρα μας; Θέλουμε πραγματικά να γίνουμε κι εμείς μια χώρα του Δυτικού Κόσμου (ούτε κι εκεί υπάρχει το απόλυτο καλό ή κακό πάντως, δες Ζίμενς) ή μήπως βολεύει τον ψυχισμό μας και την εθνική μας ιδιοσυγκρασία αυτή η κατάσταση;

Προσωπικά θέλω να καταθέσω τη δική μου εμπειρία ως συνδικαλιστής στο χώρο της Παιδείας (παλιότερα ως στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ΠΤΔΕ Πατρών, Πρόεδρος του Δ.Σ. των Φοιτητών του ΠΤΔΕ Πατρών και τώρα ως Γενικός Γραμματέας της ΔΑΚΕ/ΠΕ Χαλκίδας και Γενικός Γραμματέας του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Χαλκίδας).

Δυστυχώς, όσο και να προσπαθούμε να πείσουμε τις συναδέλφισσες και τους συνάδελφους ότι είμαστε εδώ για να εξυπηρετούμε τη δικαιοσύνη και το καλώς εννοούμενο συμφέρον του κλάδου, ελάχιστους πείθουμε.

Μπορώ να πω ότι μάλλον αγχώνονται οι συνάδελφοι, όταν τους λέμε ότι πχ στις μεταθέσεις δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξουμε το αποτέλεσμα προς όφελός τους ή ότι, όταν τοποθετούνται με βάση αναρτημένο και μοριοδοτημένο πίνακα, κανείς δε μπορεί να παρέμβει! Ότι στο τέλος θα πάνε στα σχολεία που είναι να πάνε με βάση τα μόριά τους μάλλον δεν είναι λόγος για χαμόγελα.

Σκέφτονται ή, ακόμα χειρότερα, δεσμεύουν τη σκέψη τους και τις ελπίδες τους σε αστικούς μύθους του τύπου «Κάποιος ξέρει κάποιον που πήρε μετάθεση επειδή είχε κουμπάρο στο Υπουργείο» ή ακόμα χειρότερα πιστεύουν παραμύθια του τύπου «Εγώ σε έφερα στο σχολείο, έκανα παρέμβαση στο Διευθυντή» κτλ. Ψάχνουν εναγωνίως να βρουν αυτόν που μπορεί να τους πουλήσει την ελπίδα και μάλιστα την αγοράζουν κι ακριβά!

Δεν είναι ότι δε βλέπουν την πραγματικότητα, απλά δε θέλουν να την πιστέψουν!

Εντάξει, δε θα πω ότι όλα είναι καλά κι άγια, όμως σχεδόν όλοι πάνε εκεί που τους βγάζουν τα μόρια τους! Όσοι δεν το κάνουν, βρίσκουν άλλες λύσεις, όχι όμως μέσα από φανερές διαδικασίες και σίγουρα είναι ελάχιστοι, στατιστικά ανάξιοι αναφοράς, ηθικά άξιοι διαπόμπευσης!

Το ερώτημα όμως είναι ΓΙΑΤΙ;

Γιατί δε θέλουν να πιστέψουν ότι δε μπορεί κανείς να αλλάξει το αποτέλεσμα μια αντικειμενικής διαδικασίας;

Γιατί θέλουν να πιστεύουν ότι υπάρχει δυνατότητα παρέμβασης ό,τι και να γίνει;;

Από την εμπειρία και τις ιστορίες που έχουν ακούσει, ίσως…

Μήπως όμως υπάρχει κάτι άλλο, κρυφό και βαθύτερο, σε σχέση με τον τρόπο σκέψης μας αλλά και την εθνική μας ιδιοσυγκρασία;

Μήπως η αναξιοκρατία μας βολεύει γιατί νομίζουμε ότι έτσι εξασφαλίζουμε τη δύναμη και την παρέμβασή μας σε κάτι; Μήπως έτσι νιώθουμε ισχυροί και ότι έχουμε τον έλεγχο (ή έστω, μπορούμε να τον έχουμε);

Πόσοι από εμάς πχ έχουμε δώσει φακελάκι σε γιατρό πριν καν μας το ζητήσει; Γιατί; Γιατί έτσι πιστεύουμε ότι έτσι θα προσέξει το δικό μας άνθρωπο. Λες και, αν δε δώσουμε λεφτά, θα τον αφήσει να «φύγει» ή, αν δώσουμε, θα του έρθει η Θεία Επιφώτιση και «θα νεκραναστήσει το Λάζαρο»!

Κακά τα ψέματα , δεν το κάνουμε για εκείνον, για εμάς το κάνουμε. Για να νιώσουμε εμείς ότι κάναμε ό,τι μπορούσαμε, αλλά, αλίμονο, τίποτα δε μπορούμε να κάνουμε.

Προτιμάμε να πιστέψουμε εκείνον που θα μας παραμυθιάσει ότι θα κανονίσει τη μετάθεσή μας, έστω κι αν αυτό γίνεται με ΜΟΡΙΑ και με ΠΙΝΑΚΑ, παρά να περιμένουμε επί μήνες να ολοκληρωθεί μια διαδικασία που νιώθουμε δε μπορούμε να παρέμβουμε!

Νιώθουμε καλύτερα όταν κάποιος μας τάξει κάτι που δικαιούμαστε, παρά όταν μας λέει κάποιος άλλος ότι αυτό που θα πάρουμε είναι αυτό που μας αξίζει!

Προσωπικά έχω δει γονείς να δακρύζουν όταν τους λες ότι δε μπορεί να παρέμβει κανείς στην τοποθέτηση του παιδιού του σε κάποιο σχολείο, στη μη δυνατότητα αλλαγής του πίνακα, στη μη δυνατότητα επιρροής του ΠΥΣΠΕ. Και δε δακρύζουν γιατί το παιδί τους μπορεί να βρεθεί σε κάποιο χωριό, δακρύζουν γιατί νιώθουν αδύναμοι να το βοηθήσουν, δακρύζουν γιατί καταλαβαίνουν ότι πήγαν τσάμπα τα τραπεζώματα στο βουλευτή του Νομού τους και ο «πολιτικός τους αγώνας». Δε δακρύζουν για το παιδί αλλά γιατί νιώθουν ότι η κατάσταση είναι εκτός του δικού τους ελέγχου, λες και θα έπρεπε ο κάθε πολίτης να μπορεί να επηρεάσει με τα «κονέ» του ακόμα και την πιο απλή διαδικασία!

Και, φυσικά, το χαμόγελο επανέρχεται μόνο όταν κάποιος άλλος τους πει ότι μπορεί να παρέμβει. Τότε νιώθουν ξανά δυνατοί, ότι έχουν λόγο ύπαρξης, ότι μπορούν να βοηθήσουν! Κι όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, ικανοποίηση νιώθουν! Εξάλλου, ένας έμπορος ελπίδας ξέρει να πουλάει την πραμάτεια του, έστω κι αν αυτή είναι σκάρτη!

Το πρόβλημα λοιπόν είναι αν θέλουμε να ακούμε και να υποστηρίζουμε τα όμορφα ψέματα που μας πουλάνε ελπίδα ή την απλή αλήθεια που είναι ξεκάθαρο αποτέλεσμα της αξιοκρατίας.

Δυστυχώς αυτή η λογική έχει μπει βαθιά στη νοοτροπία μας και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια να αλλάξει!

Φίλες και φίλοι, συγνώμη, δε μπορώ να σας πουλήσω ελπίδα.

Προτιμώ να λέω την αλήθεια, έστω και με «πολιτικό» κόστος, παρά να γίνω κι εγώ αυτό που μια ζωή κατηγορώ : Έμπορος Ελπίδας.

 

*Ο Χρήστος Μπλέτσας είναι  Δάσκαλος και Γενικός Γραμματέας Συλλόγου Δασκάλων Νηπιαγωγών Χαλκίδας

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/81186/feed 0
O Mεσημεράς τελικά είναι αθάνατος! http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/80760 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/80760#comments Thu, 28 Jul 2011 10:18:33 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=80760

ΤΗΣ ΧΡΥΣΑΛΙΔΑΣ

Αλήθεια ποιος θυμάται το Μεσημερά; Για όσους δεν ξέρουν, προφανώς γιατί είναι μικρότεροι, πρόκειται για το μυθικό … τέρας που

 

στοίχειωσε τα παιδικά μας χρόνια.

Ήταν γύρω στις αρχές τις δεκαετίας του 70, τότε που είχαμε μεγαλώσει τόσο ώστε να αντιλαμβανόμαστε το φόβο. Ο Μεσημεράς, ποτέ δε μας προσδιόριζαν οι γονείς και οι παππούδες, ήταν πανταχού παρών και «εμφανιζόταν», κουβεντιαστά λέμε τώρα, καθημερινά την ώρα που έπρεπε τα παιδιά να πάνε για ύπνο το μεσημέρι.

Μα πώς να πας για ύπνο όταν είχες τη δυνατότητα να περάσεις ένα εξαιρετικό μεσημέρι κάτω από ένα σκιερό πλάτανο ή στη δροσερή όχθη ενός ποταμού;

Τελικά όμως το «κόλπο» με το Μεσημερά, πάντα .. έπιανε! Λίγο που ως παιδιά πιστεύαμε ότι μας έλεγαν οι μεγαλύτεροι, λίγο η αμφιβολία ότι μπορεί και να υπήρχε τελικά πηγαίναμε ως τα κρεβάτια μας τα Καλοκαιρινά μεσημέρια.

Όσοι πεισματικά αρνούνταν να κοιμηθούν «γνώρισαν» τελικά το …Μεσημερά! Ήταν ένα μαύρο πανί που η γιαγιά έβαζε πάνω σε ένα ξύλο και το κράδαινε προς την πλευρά μας, όταν ο παππούς προσπαθούσε να μας βάλλει για ύπνο. Και ας μην πιστέψει κανείς πώς επειδή ξέραμε πώς ήταν η γιαγιά, δε φοβόμαστε κιόλας.

Μετά ήρθαν τα νέα συστήματα διαπαιδαγώγησης των παιδιών, να μην τα φοβίζουμε, να συζητάμε λογικά μαζί τους κλπ. Πάντως μη φανταστείτε πώς όσα παιδιά «έζησαν» το Μεσημερά, έχουν και τίποτα ψυχικά τραύματα. Γλυκές αναμνήσεις, τρυφερές από μια εποχή ονείρου, φαντασίας, την εποχή της παιδικής αθωότητας που πέρασε ανεπιστρεπτί.

Πώς τα θυμήθηκα όλα αυτά; Προχθές το μεσημέρι περνώντας από ένα δρόμο του Ηρακλείου άκουσα μια μητέρα να «απειλεί» το μικρό της παιδί με το Μεσημερά. Τελικά ο Μεσημεράς είναι αθάνατος! Και κυρίως, διαχρονικός.

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/80760/feed 0
Το νέο Μόναχο της Ευρώπης http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/77566 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/77566#comments Wed, 20 Jul 2011 13:10:14 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=77566

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ

Στις 30 Σεπτεμβρίου 1938 οι Νέβιλ Τσάμπερλεν και Εντουάρ Νταλαντιέ παρέδωσαν την Τσεχοσλοβακία στο Χίτλερ, επικαλούμενοι την

«ανάγκη αποφυγής πολέμου». Ένα χρόνο αργότερα ξεσπούσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Στις 21 Ιουλίου 2011 οι Ευρωπαίοι ηγέτες, θα συμφωνήσουν – αν τελικά συμφωνήσουν – σε βραχυπρόθεσμα μέτρα αντιμετώπισης της κρίσης του ελληνικού χρέους «για να μην επεκταθεί η κρίση». Με μοναδικό άγνωστο, το πότε η άγρια χρεοκοπία κάποιας ευρωπαϊκής χώρας – όχι αναγκαστικά της Ελλάδας, αν και το πιθανότερο είναι να πέσει σε αυτήν ο κλήρος – θα τινάξει στον αέρα και Ευρώ, και Ευρωζώνη και Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Όταν οι Νέβιλ Τσάμπερλεν και Εντουάρ Νταλαντιέ επέστρεψαν από το Μόναχο πανηγυρίζοντας για την αποφυγή ενός «νέου Ευρωπαϊκού πολέμου», πολύ λίγες ήταν οι φωνές που επισήμαναν ότι ο πόλεμος ήταν πιο κοντά από ποτέ άλλοτε. Ανάμεσά τους ο Γουίνστον Τσώρτσιλ στο Ηνωμένο Βασίλειο κι ο συνταγματάρχης των θωρακισμένων Σαρλ Ντεγκώλ στη Γαλλία. Έντεκα μήνες αργότερα, οι «γκρινιάρηδες» δικαιώνονταν πανηγυρικά, μια δικαίωση που σίγουρα δεν επιθυμούσαν.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση του 21ου αιώνα, εδώ και δεκαοκτώ μήνες, έχουν γίνει έξι τουλάχιστον έκτακτες Σύνοδοι Κορυφής για να βρεθούν τρόποι αποφυγής επέκτασης της κρίσης του ελληνικού χρέους. Τα αποτελέσματα είναι ενδεικτικά. Το πακέτο στήριξης για την Ελλάδα το ακολούθησαν τα πακέτα στήριξης για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία, ενώ τα επιτόκια δανεισμού της Ισπανίας και της Ιταλίας αυξάνονται αλματωδώς.

Στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Πέμπτης 21 Ιουλίου, θα συζητηθούν μια σειρά από σχέδια διαχείρισης του ελληνικού χρέους με ένα κοινό παρονομαστή: όποιο από αυτά κι αν εφαρμοστεί, η κατάσταση του ελληνικού χρέους το 2015 θα είναι αισθητά χειρότερη από αυτή που θα ήταν στην απίθανη περίπτωση που θα επιτυγχάνονταν οι στόχοι του Μεσοπρόθεσμου προγράμματος.

Είναι προφανές ότι η σκέψη που πρυτανεύει στο σύνολο των Ευρωπαίων ηγετών συνοψίζεται στη φράση: «άσε να βγάλουν άλλοι τα κάστανα από τη φωτιά». Και πράγματι, αν ληφθούν υπ’ όψιν οι δημοτικότητες όσων θα συμμετάσχουν σε αυτή τη Σύνοδο Κορυφής, κανείς τους δε θα είναι στην κυβέρνηση – με πιθανή εξαίρεση το μοναχικό μαχητή Ζαν – Κλωντ Γιουνκέρ – το 2015.

Δέσμιοι των δημαγωγικών τους πολιτικών, που ήθελαν τους Ευρωπαίους να χωρίζονται σε «εργατικούς Βόρειους» και «τεμπέληδες Νότιους» ή, κατά περίπτωση, σε «μάγκες Νότιους» και «μαλάκες Βόρειους», που ήθελαν επίσης για όλες τις αντικοινωνικές αποφάσεις που από κοινού έπαιρναν στις Βρυξέλλες να φταίει η «κακή κι άσπλαχνη ΕΕ»,  οι Ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες είναι ανίκανοι να πάρουν εκείνες τις πολιτικές αποφάσεις που θα σώσουν, όχι την Ελλάδα, αλλά την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενδιαφερόμενοι, τα τελευταία δέκα και πλέον χρόνια, μονάχα για τη διατήρηση της προσωπικής τους επιρροής σε εθνικό επίπεδο, έφτιαξαν ένα ενιαίο νόμισμα, εξορκίζοντας ταυτόχρονα όλα εκείνα τα απαραίτητα για την επιβίωσή του εργαλεία: την ενιαία οικονομική και φορολογική πολιτική και ένα δημοκρατικά εκλεγμένο, περιβεβλημένο με τη νομιμοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας θεσμικό όργανο, που θα καθόριζε αυτήν την πολιτκή.

Δυστυχώς για τους Ευρωπαίους ηγέτες η μέρα της κρίσης είναι πολύ πιο κοντά από όσο μπορούν να φανταστούν, όπως ο πόλεμος ήταν πολύ πιο κοντά από όσο μπορούσαν να φανταστούν οι Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ. Είτε γιατί στους επόμενους μήνες θα διογκωθεί κι άλλο το ελληνικό έλλλειμμα εσόδων, είτε γιατί τα spreads  των ιταλικών ομολόγων θα εκτιναχθούν, πριν καλά – καλά το καταλάβει κανείς, πάνω από τις 1000 μονάδες, το Ευρώ, η Ευρωζώνη και, βέβαια η Ευρωπαϊκή Ένωση, θα δώσουν μια εξαιρετικά δύσκολη μάχη επιβίωσης με λιγοστές ελπίδες αίσιας έκβασης.

Κι επειδή η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι στην ύστατη στιγμή, οι ευρωπαϊκές κοινωνίες – κατ’ αντιστοιχία με το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που όταν όλα φαίνονταν χαμένα, έφεραν στο προσκήνιο τους πολιτικούς ηγέτες της νίκης – θα ωθήσουν στο προσκήνιο πολιτικούς με όραμα και ευρωπαϊκή προοπτική.

 

 

Υ.Γ. Αν εύκολα μπορεί κανείς να ταυτοποιήσει σε αυτή τη μεταφορα τους κ.κ. Σαρκοζί και Μέρκελ με τους Τσάμπερλεν και Νταλαντιέ, πολύ δύσκολα θα ταυτοποιούσε τον Γ. Παπανδρέου με τον τότε Τσεχοσλοβάκο Πρόεδρο Έντβαρ Μπένες. Δεν του αξίζει τέτοια τιμή.

ataktoslogos.blogspot.com

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/77566/feed 0
Η πολιτική βία, η νέα ακροδεξιά και οι σκιαμαχίες της Κυβέρνησης http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/73739 http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/73739#comments Sun, 10 Jul 2011 21:10:51 +0000 kallergi http://www.ekriktiko.gr/?p=73739

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΧΡΥΣΟΒΕΡΓΗ

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσε
του Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.

«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.»
Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί.

….
Aυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας
κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί,
ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

 

Στους στίχους αυτούς του Κωνσταντίνου Καβάφη παραπέμπει εδώ και ένα χρόνο η συνεχής στοχοποίηση του ΣΥΡΙΖΙΚΟΥ καφενείου από το ΠΑΣΟΚ και την κυβέρνηση για τα διαρκώς αυξανόμενα περιστατικά πολιτικής βίας.
Είναι γεγονός ότι οι συστηματικές επιθέσεις εναντίον βουλευτών, κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά και όχι μόνο, είναι ένα φαινόμενο πρωτοφανές στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο (αν εξαιρέσουμε φυσικά την περίοδο του άτυπου εμφυλίου που έζησε η Ιταλία στη δεκαετία του ’70).
Είναι επίσης γεγονός ότι οι επιθέσεις αυτές είναι ολοένα πιο συχνές, ολοένα πιο βίαιες. Όπως επίσης γεγονός είναι ότι τις επιθέσεις αυτές υπερασπίζονται δημόσια διάφορα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ.  Όμως εξ ίσου γεγονός είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί ουδέποτε έχουν βγει από τα κομματικά τους γραφεία και οι απόψεις τους αυτές δημοσιεύονται σε έντυπα και ιστοτόπους που, κανείς πλην των κομματικών τους μελών – και αυτών όχι όλων – δεν αντέχει να διαβάσει.
Ταυτόχρονα, ανεπαισθήτως,  αναπτύσσεται ένα μαζικό ακροδεξιό κίνημα, που δεν ταυτίζεται, προς το παρόν τουλάχιστον, με την ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ και τις υπόλοιπες γνωστές ακροδεξιές οργανώσεις. Εκδηλώνεται μέσω των χιλιάδων αναρτήσεων εθνικού, φυλετικού και αντικοινοβουλευτικού μίσους στη μπλογκόσφαιρα, μέσω της μαζικής συμμετοχής στις συνάξεις γραφικών, μέχρι πρόσφατα, φυσιογνωμιών, όπως ο Δημήτρης Κολλάτος και ο Μίκης Θεοδωράκης, μέσω της συμμετοχής στις διαδηλώσεις των ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΩΝ στο πάνω μέρος της Πλατείας Συντάγματος.
Το κίνημα αυτό, πρωτοστατεί, ολοένα περισσότερο σε πράξεις πολιτικής βίας, αμφισβητεί ανοιχτά τους κανόνες του κοινοβουλευτισμού και τα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας απαξιώνοντας τους πάντες και τα πάντα, ευαγγελίζεται μια φαντασιακή εξωθεσμική εθνική ανάταση, και, το κυριότερο, πρωτοστατεί σε πράξεις πολιτικής βίας.
Η άρνηση της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ να δουν τα πράγματα όπως έχουν και να παραδεχτούν μια επικίνδυνη πραγματικότητα, η οποία απαιτεί δράση, δεν είναι αποτέλεσμα φτηνιάρικων τρικ πολιτικής επικοινωνίας. Αντιθέτως, είναι αποτέλεσμα προχωρημένου πολιτικού αυτισμού και πλήρους απώλειας της επαφής με την ελληνική κοινωνία.

Δε θα άξιζε να ανησυχεί κανείς γι αυτό, αν το ραγδαία εξελισσόμενο ακροδεξιό κίνημα δεν απειλούσε, ανοιχτά πλέον, το σύνολο των δημοκρατικών κατακτήσεων της κοινωνίας από τη Μεταπολίτευση και μετά. Δυο είναι οι κοινωνικές προελεύσεις της μάζας – διότι περί μάζας πρόκειται – των υποστηρικτών αυτού του κινήματος.
Η πρώτη είναι νέοι κάτω των 30 ετών, καταδικασμένοι σε μακρόχρονη ανεργία, χωρίς καμιά ελπίδα – ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν – να ζήσουν ξανά τις περιόδους ευημερίας στις οποίες μεγάλωσαν. Κι επειδή όλη τους η εκπαίδευση, από το Δημοτικό ως το Πανεπιστήμιο, βασίστηκε στην παπαγαλία, έχουν γίνει ανίκανοι να σκεφτούν μόνοι τους και επομένως είναι ανίκανοι να ονειρευτούν ένα μέλλον δικό τους. Τους αρκεί η αναζήτηση κάποιων «φταιχτών», που είναι «υπεύθυνοι για όλα τα δεινά που τους συμβαίνουν» και  ο απλουστευτικός αφοριστικός λόγος  των «ανησυχούντων για το μέλλον του έθνους», που ταυτοχρόνως υπόσχονται τη «μαγική σωτηρία» ευθύς μόλις κλείσουν τα σύνορα, είναι γι αυτούς βάλσαμο. Και απαιτούν την κατεδάφιση όλων των πολιτικών και κοινωνικών κατακτήσεων της Μεταπολίτευσης, στο όνομα της καταδίκης του «σάπιου πολιτικού συστήματος» (Επ’ αυτού δεν είναι επιτρέπεται να μην αναρωτηθούμε πώς, ως γονείς, εκθρέψαμε μια γενιά αδιόρθωτων φασιστών). 
Η δεύτερη είναι άνθρωποι της γενιάς των γονέων των πρώτων. Ηλικίας 45 – 60 ετών, βλέπουν την ευημερία στην οποία είχαν συνηθίσει να καταρρέει σα χάρτινος πύργος, βλέπουν το φάσμα της φτώχειας να υψώνεται απειλητικό εμπρός τους και να τους ξυπνάει τους εφιάλτες της πείνας και της ανέχειας των γονέων τους. Και εξοργίζονται με το «χρεοκοπκημένο πολιτικό σύστημα» χωρίς να τους απασχολεί η προσωπική τους συμβολή σε αυτή τη χρεοκοπία, μέσω της εκλογικής πριμοδότησης του κάθε Μαυρογυαλούρου και της συστηματικής περιθωριοποίησης κάθε έντιμης φωνής.
Οι ιδεολογικές ρίζες αυτής της νέας ελληνικής ακροδεξιάς ανάγονται, όσο κι αν αυτό φαίνετααι περίεργο, στην ίδρυση του ΕΑΜ. Στα χρόνια που ακολούθησαν την απελευθέρωση, έχοντας η Αριστερά να αντιμετωπίσει την προπαγάνδα των δωσιλόγων της Κατοχής που την κατηγορούσαν για «εθνική μειοδοσία», ξέχασε γρήγορα ότι εκτός από «λεύτερη την πατρίδα» ήθελε και «πανανθρώπινη τη Λευτεριά». Στη δεκαετία του ’50 η ακροδεξιά ΕΟΚΑ βρήκε έναν απίστευτο σύμμαχο στην ΕΔΑ και στο ΚΚΕ, που με περίσσεια ευκολία ξέχασαν πως, στον κατάλογο των θυμάτων της, οι Κύπριοι κομμουνιστές ήταν πολλαπλάσιοι των Άγγλων και των υπαλλήλων της βρετανικής αποικιοκρατίας.
Στη μεταπολίτευση ο ακραία εθνικιστικός, αντιευρωπαϊκός αυτός λόγος εκφράστηκε, στη μεν ελαφρολαϊκή εκδοχή του, από το ΚΚΕ και, κυρίως, από το ΠΑΣΟΚ – τον χρησιμοποίησε ως μέσο εκλογικής διεμβόλισης της Αριστεράς – στη δε σκληροπυρηνική εκδοχή του από τη 17 ΝΟΕΜΒΡΗ, η οποία, ας μην το ξεχνάμε, τύγχανε ευρύτατης λαϊκής αποδοχής. 
Ο εθνικισμός αυτός κατέστη κυρίαρχη κοινωνική ιδεολογία στη δεκαετία του ’80 και γιγαντώθηκε με τα συλλαλητήρια για τη «Μακεδονία μας», στα οποία, ας μην το ξεχνάμε και πάλι, είχε πρωτοστατήσει το ΠΑΣΟΚ, για να μπει λίγο στο ψυγείο μετά το φιάσκο των Ιμίων, αλλά για να φουντώσει ξανά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
Η χρεοκοπία της χώρας το 2009 και η διαχείρισή της από την κυβέρνηση που εξελέγη, ενώ γνώριζε την κατάσταση, με το σύνθημα «λεφτά υπάρχουν», έδωσε σε αυτό το έρπον ακροδεξιό ρεύμα τη δυνατότητα να βγει στο προσκήνιο.
Άμυνες απέναντί του δεν υπάρχουν , ούτε μπορούν να υπάρξουν, ούτε από την Κυβέρνηση, ούτε από την Αριστερά. Η πρώτη, ψευδόμενη ασύστολα προεκλογικά και καταρρακώνοντας κάθε έννοια Κράτους Δικαίου, σε όλα ανεξαιρέτως τα νομοθετήματα που έχει ψηφίσει τους τελευταίους 14 μήνες, περιέβαλε την ακροδεξιά με την τήβενο της «αντίστασης»
Η δεύτερη, έχοντας χαϊδέψει τα αυτιά, όλων αυτών των ανθρώπων για τρεις ολόκληρες δεκαετίες, έχοντας αρνηθεί, για ψηφοθηρικούς λόγους, να στηλιτεύσει τη μικρολαμογιά των «έντιμων ανθρώπων κυρ- Παντελήδων» και – ελλείψει πολιτικών θέσεων για την αντιμετώπιση της κρίσης – έχοντας επενδύσει όλη της την αντιπολιτευτική δράση σε έναν υστερικά καταγγελτικό λόγο, έχει καταστεί θλιβερή ουρά  της Ακροδεξιάς, σε ένα δρόμο που με βεβαιότητα θα οδηγήσει στη φυσική της εξόντωση.
Στο μεταξύ, Κυβέρνηση κι Αριστερά, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα, μη διανοούμενοι να αλλάξουν, έστω στο παρά ένα, μήπως και κάτι περισωθεί, εκ βάθρων την πολιτική τους αντίληψη, σκιαμαχούν περί πολιτικής βίας.

ataktoslogos.blogspot.com

]]>
http://www.ekriktiko.gr/index.php/archives/73739/feed 0